Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku

Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku

System obronny Zadaru i Šibenika oraz twierdza św. Mikołaja zostały umieszczone na liście światowego dziedzictwa UNESCO jako dwie z sześciu części seryjnej transgranicznej nominacji dobra kultury „Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku”.


„Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku” jest wyjątkowym, historycznym, architektonicznym i technologicznym świadectwem istnienia systemu obronnego „alla moderna”, rozwiniętego na terenie byłej Rzeczpospolitej Weneckiej, który stanowił odpowiedź na wprowadzanie nowej technologii broni palnej do operacji wojskowych.

Zadar
TZG Zadar / Filip Brala
Zadar

System obronny Zadaru, który w tamtym czasie stanowił centrum wojskowe i administracyjne Dalmacji, był największą i najmocniejszą twierdzą nad Adriatykiem oraz kluczowym punktem obrony trasy morskiej między Wenecją a Korfu, a także miał za zadanie obronę z lądu przed zagrożeniami czyhającymi ze strony Cesarstwa Osmańskiego. Zadar zachował najważniejsze elementy fortyfikacyjne systemu obronnego „alla moderna”: mury miejskie z szeregiem baszt, wśród których znajduje się Ponton - pierwsza baszta „alla moderna”, największa twierdza nad Adriatykiem, monumentalna lądowa brama miejska - arcydzieło architektury renesansowej XVI wieku, oraz zewnętrzna twierdza Forte.

Fortress of St Nicholas, Šibenik
Ivo Pervan
Twierdza św. Mikołaja, Šibenik

W celu obrony Šibenika przed flotą osmańską w połowie XVI wieku na skalistym grzbiecie, w samym wejściu do kanału šibenickiego św. Antoniego wzniesiono twierdzę św. Mikołaja. Twierdza została zbudowana na kształt trójkąta na podstawie rysunków Gian Girolama Sanmichelli, a bryła została podzielona na trzy poziomy, dzięki czemu stanowi świetny przykład odizolowanej twierdzy zbudowanej zgodnie z wymaganiami systemu fortyfikacyjnego „alla moderna”.