Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku | Dobrodošli na službene stranice Hrvatske turističke zajednice!

Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku

UNESCO

Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku

System obronny Zadaru i Šibenika oraz twierdza św. Mikołaja zostały umieszczone na liście światowego dziedzictwa UNESCO jako dwie z sześciu części seryjnej transgranicznej nominacji dobra kultury „Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku”.

 

„Wenecki system obronny z XVI i XVII wieku” jest wyjątkowym, historycznym, architektonicznym i technologicznym świadectwem istnienia systemu obronnego „alla moderna”, rozwiniętego na terenie byłej Rzeczpospolitej Weneckiej, który stanowił odpowiedź na wprowadzanie nowej technologii broni palnej do operacji wojskowych.

 

Defence system of Zadar

 

System obronny Zadaru, który w tamtym czasie stanowił centrum wojskowe i administracyjne Dalmacji, był największą i najmocniejszą twierdzą nad Adriatykiem oraz kluczowym punktem obrony trasy morskiej między Wenecją a Korfu, a także miał za zadanie obronę z lądu przed zagrożeniami czyhającymi ze strony Cesarstwa Osmańskiego. Zadar zachował najważniejsze elementy fortyfikacyjne systemu obronnego „alla moderna”: mury miejskie z szeregiem baszt, wśród których znajduje się Ponton - pierwsza baszta „alla moderna”, największa twierdza nad Adriatykiem, monumentalna lądowa brama miejska - arcydzieło architektury renesansowej XVI wieku, oraz zewnętrzna twierdza Forte.

 

 

Fortress of St Nicholas

 

W celu obrony Šibenika przed flotą osmańską w połowie XVI wieku na skalistym grzbiecie, w samym wejściu do kanału šibenickiego św. Antoniego wzniesiono twierdzę św. Mikołaja. Twierdza została zbudowana na kształt trójkąta na podstawie rysunków Gian Girolama Sanmichelli, a bryła została podzielona na trzy poziomy, dzięki czemu stanowi świetny przykład odizolowanej twierdzy zbudowanej zgodnie z wymaganiami systemu fortyfikacyjnego „alla moderna”.